System DNS był pierwotnie zaprojektowany, aby obsługiwać kwerendy za pomocą bazy danych skonfigurowanej statycznie, w której częstotliwość zmian miała być niska. W tej sytuacji wszystkie aktualizacje były implementowane jako zewnętrzne modyfikacje pliku nadrzędnego strefy podstawowej.
Dynamiczna alokacja adresów IP przy użyciu protokołu DHCP spowodowała, że ręczne uaktualnianie informacji DNS stało się niewystarczające; innym powodem były wzrastające rozmiary zarówno intranetów wewnętrznych, jak i Internetu. System Windows NT4 wychodził naprzeciw temu problemowi poprzez zintegrowanie systemów WINS i DNS, lecz było to co najwyżej częściowe rozwiązanie, gdyż działanie procesu analizowania opierało się na tym, że nazwy hostów i nazwy NetBIOS były takie same (lub wystarczająco podobne). W systemie Windows 2000 automatyczne przedzielanie adresów przez DHCP jest zintegrowane z aktualizacjami dynamicznymi DNS. Ta funkcja, znana jako aktualizacja dynamiczna lub DDNS, jest zdefiniowana w dokumencie RFC 2136. Dokument ten wprowadza nowy kod operacji, czy też format wiadomości, zwany AKTUALIZACJĄ. Komunikat aktualizacji może dodawać i usuwać rekordy zasobów z określonej strefy i testować pod kątem warunków wstępnych. Aktualizowanie jest operacją niepodzielną — co oznacza, że muszą być spełnione wszystkie warunki wstępne. Inaczej nie będzie miała miejsca żadna aktualizacja.
Aktualizacja strefy musi być implementowana na podstawowym serwerze nazw dla tej strefy, jeżeli aktualizację otrzyma serwer pomocniczy, to jest ona przesyłana poprzez topologię replikacyjną dopóki nie dotrze do serwera głównego. W strefie zintegrowanej z DS aktualizacja może być wysłana do dowolnego serwera DNS uruchomionego na kontrolerze domeny, na który załadowana jest ta strefa. W czasie trwania transferu strefa jest zablokowana i nie może otrzymywać żadnych aktualizacji. Może to stanowić problem w dużej strefie, która implementuje DDNS i jest często blokowana w celu dokonania transferu strefy. DNS systemu Windows 2000 wychodzi naprzeciw temu problemowi poprzez kolejkowanie żądań aktualizacji przychodzących podczas transferu strefy i przetwarzanie ich po zakończeniu transferu strefy.
Każdy host systemu Windows 2000 podejmuje próbę zarejestrowania swoich rekordów A i PTR poprzez usługę kliencką DHCP. Usługa ta działa na każdym kliencie niezależnie od tego, czy jest on skonfigurowany jako klient DHCP, czy nie. Algorytm aktualizacji dynamicznej różni się w zależności od typu klienta dostarczającego informacje rekordu zasobu procesowi aktualizacji dynamicznej. Klient może być:
· klientem protokołu DHCP,
· klientem skonfigurowanym statycznie,
· klientem usługi dostępu zdalnego (RAS).