Po przeanalizowaniu kwerendy zarówno analizator, jak i serwer nazw mogą buforować informacje i używać zapamiętanych odpowiedzi przy odpowiadaniu na kolejne kwerendy. Dane zapamiętane w buforze mają ograniczony czas istnienia, określany w parametrze TTL, który jest zwracany wraz z danymi. Daje to gwarancję, że DNS nie będzie trzymał informacji tak długo, aż staną się one nieaktualne. TTL bufora można ustawić w bazie danych DNS albo dla pojedynczego rekordu zasobów poprzez ustawienie pola TTL zasobu, albo dla strefy, ustawiając pole minimalnego TTL w rekordzie SOA. TTL bufora można również ustawiać na analizatorze.
Ustawiając TTL należy wziąć pod uwagę dwa konkurencyjne czynniki. Jeżeli TTL jest krótki, to zmniejsza się prawdopodobieństwo, iż informacje ulegną przedawnieniu, ale zwiększa się ruch w sieci oraz wykorzystanie serwera nazw DNS. Jeżeli TTL jest długi, to klient może otrzymywać błędne odpowiedzi na kwerendy, ale zmniejsza się wykorzystanie serwera DNS i ruch w sieci. Jeżeli odpowiedź na kwerendę zostanie udzielona przy użyciu wpisu zawartego w buforze, to wraz z nią wysyłany jest TTL wpisu, dzięki czemu analizatory otrzymujące odpowiedź wiedzą jak długo jest ona ważna. Analizatory uznają TTL od odpowiadającego serwera i nie ustawiają go ponownie w oparciu o swój własny TTL.