Pierwszym elektronicznym komputerem był zbudowany przez Johna W. Mauchly w 1945 roku ENIAC. Było to prawdziwe monstrum o wadze 30 ton. Do budowy ENIAC-a użyto około 18 000 lamp elektronowych i dziesiątki tysięcy innych elementów. Podczas pracy pobierał ponad 150 kW mocy, tyle co 1 000 współczesnych komputerów klasy PC. Moc obliczeniowa maszyny wynosiła około 0,2 ms przy dodawaniu (5 000 operacji na sekundę ) — podczas wykonywania bardziej złożonych obliczeń znacznie spadała. Moc obliczeniowa współczesnych komputerów jest co najmniej tysiące razy większa. Porównując pobór prądu przez ENIAC-a i jego możliwości obliczeniowe, można powiedzieć, że nasze domowe komputery PC są prawie milion razy sprawniejsze. Oznacza to, że w przeciągu półwiecza sprawność komputerów wzrosła milion razy. Nie ma innej tak dynamicznej dyscypliny nauki i gospodarki w historii rozwoju ludzkości jak informatyka.
ENIAC pracował w systemie dziesiętnym, co znacznie ograniczało jego możliwości. Po modernizacji w1947 roku według zaleceń von Neumanna, komputer pracował na potrzeby armii amerykańskiej. W październiku 1955 roku maszyna została definitywnie wyłączona. Obecnie niektóre podzespoły ENIAC-a można zobaczyć w Smithsonian Institute w Waszyngtonie. Następnym ważnym krokiem w rozwoju informatyki było wynalezienie w 1947r. tranzystora (John Bardeen, Walter Bratain i Willian Shockley).
Wynalezienie tranzystora i zastosowanie go do budowy komputerów znacznie zmniejszyło rozmiary konstruowanych maszyn i zdecydowanie obniżyło moc pobieranego prądu podczas ich pracy. Ciągle udoskonalana technologia wytwarzania tranzystorów umożliwiła ich masową produkcję, co spowodowało obniżenie kosztów. Komputery stawały się coraz bardziej dostępne. Należy jednak pamiętać, że postęp w komputeryzacji to nie tylko rozwój elektroniki, ale również rozwiązania systemowe. John von Neumann w 1948r. przedstawił nową koncepcję struktury komputera – znacznie różniącą się od ENIAC-a. Pomysł von Neumanna polegał na prostym, choć niezwykle skutecznym rozwiązaniu. Umieścił on program i dane do programu we wspólnej pamięci. Rozwiązanie to, chociaż dzisiaj wydaje się oczywiste, w tamtych czasach było prawdziwie rewolucyjne. Pozwoliło znacznie zwiększyć prędkości obliczeniowe komputerów. Nie wszystko jednak wyglądało tak różowo. Największy problem w ówczesnych czasach mieli konstruktorzy z pamięcią operacyjną budowanych przez siebie maszyn. W pamięci tej miał być przechowywany aktualnie wykonywany program i dane do przetworzenia. Problem ten udało się rozwiązać stosując pamięć magnetyczną, wykorzystując jako nośniki ferrytowe rdzenie. Umożliwiło to firmie IBM zbudowanie komputera IBM 701.
Pierwsze sygnały o możliwościach szybkiego postępu w miniaturyzacji komputerów związane były z zastosowaniem półprzewodników. Tranzystory zaczęły więc wypierać lampy elektronowe. Diody półprzewodnikowe zastąpiły diody lampowe, a więc rozmiary maszyn liczących zmniejszyły się wielokrotnie. Jednakże ciągle komputer był urządzeniem dużym i niezmiernie skomplikowanym w obsłudze. Na szczęście technologia półprzewodników okazała się wyjątkowo sprzyjać rozwojowi komputeryzacji. Zamiast łączyć ze sobą poszczególne elementy półprzewodnikowe na specjalnych płytkach (płytki drukowane), wykorzystano monokryształy krzemu (stosunkowo duże monokryształy jednorodnego półprzewodnika) do produkcji złożonych struktur elektronicznych, składających się z wielu tysięcy półprzewodnikowych elementów. Tak powstał układ scalony. Pierwszą firmą, która zastosowała nową technologię do produkcji komputerów, była amerykańska firma Texas Instrument. W 1961r. wyprodukowała komputer na potrzeby armii. Technologia układów scalonych otworzyła drogę do produkcji stosunkowo tanich , specjalistycznych modułów półprzewodnikowych, za pomocą których można było budować skomplikowane urządzenia elektroniczne znacznie prościej niż w przypadku tranzystorów. Układ scalony, który został zaprojektowany jako podstawowa jednostka obliczeniowa komputera, nazwano procesorem lub mikroprocesorem. W roku 1971 na rynku pojawił się procesor 4004 zawierający 2500 tranzystorów upakowanych w objętość pudełka od zapałek. Od tej pory rozpoczął się prawdziwy wyścig na rynku procesorów.
Dziesięć lat później, w 1981 roku, IBM zaprezentował pierwszy komputer IBM PC — komputer osobisty z systemem operacyjnym MS DOS 1.0.