Każdy węzeł sieci tworzy dla siebie początkowo lokalny adres IPv6, używając "bezstanowej" (stateless) autokonfiguracji adresu - nie wymagającego ręcznie skonfigurowanego serwera. Taka bezstanowa konfiguracja pozwala następnie węzłom sieci na utworzenie ich własnych, routowalnych globalnie adresów, we współpracy z routerm IPv6. Zwykle węzeł łączy swój 48 lub 64 bitowy adres MAC, przypisany przez producenta sprzętu, z przedrostkiem sieci pozyskanym od routera.

W sieciach IPv4 często stosowany jest protokół DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol) w celu wyeliminowania ręcznej konfiguracji węzła sieci. DHCP określane jest terminem "stanowego" (stateful) narzędzia do konfiguracji adresu, bo wymaga utrzymania statycznych tablic, na podstawie których przydziela się kolejne numery. Nowa wersja DHCP została dopasowana do IPv6, w ten sposób, aby zapewnię podobne - stanowe, przydzielanie numerów IP, które może być pożądane przez wielu administratorów. DHCPv6 pomaga także przy sprawnej rekonfiguracji (zmiana adresów początkowych), przez korzystanie z tzw multitask z serwera DHCP do dowolnej grupy klientów.

Zdolność do autokonfiguracji protokołu IPv6 okaże się przydatna na wielu różnych poziomach sieci. Kiedy przedsiębiorstwo ł.dzie zmuszone do zmiany numeru IP, ze względu np. na zmianę dostawcy internetu, autokonfiguracja IPv6 pozwoli hostom na dobranie nowych numerów IP, bez potrzeby ręcznej konfiguracji stanowisk klienckich. Funkcja ta okaże sie ponadto przydatna dla przenośnych użytkownków końcowych - ł.dą im przydzielane właściwe numery bez względu na to, w którym miejscu przyłączyli się do sieci.