Dokument RFC 2616 definiuje zestaw wspólnych metod HTTP. Dokument ten nie wyklucza dodatkowych metod, ale przestrzega, iż metody spoza wspólnej listy „mogą nie posiadać takiej samej semantyki dla oddzielnie rozszerzonych klientów i serwerów”. Innymi słowy, jeżeli zdefiniujesz i będziesz korzystał z dodatkowych metod, to mogą wystąpić niezgodności pomiędzy niektórymi hostami i niektórymi serwerami. Wspólne metody HTTP są następujące:
· OPTIONS — pozwala klientowi ustalić opcje i/lub wymagania związane z danym zasobem, albo możliwości danego serwera, nie implikując działań zasobu i nie inicjując pobierania zasobu.
· GET — pobiera informacje (w formie jednostki) zidentyfikowane przez URI, do którego zostało zgłoszone żądanie. Jeżeli URI zidentyfikuje proces wytwarzający dane, to wytworzone dane zostaną zwrócone jako jednostka. Warunkowy komunikat GET zawiera pole nagłówka If-Modified-Since, If-Unmodified-Since, If-Match, If-None-Match, lub If-Range. Pozwala to na odświeżanie buforowanych jednostek bez potrzeby wielokrotnego przesyłu, czy żądania danych, które są już w posiadaniu klienta. GET częściowy żąda, aby przesłana została tylko część jednostki, określona przez pole nagłówka Range.
· HEAD — identyczny z GET, z tym że serwer nie zwraca w odpowiedzi treści komunikatu. Metoda ta uzyskuje informacje dotyczące jednostki nie przesyłając samej treści jednostki i jest wykorzystywana do testowania ważności, dostępności oraz niedawnych modyfikacji łączy hipertekstowych.
· POST — żąda, aby serwery przyjmowały jednostkę załączoną w żądaniu, jako nowego podwładnego zasobu zidentyfikowanego przez URI, do którego zostało zgłoszone żądanie (podobnie, jak mówi się, że plik umieszczony w katalogu jest nowym podwładnym tego katalogu). POST jest wykorzystywany do przypisywania zasobów, do wysyłania komunikatów (na przykład do elektronicznego biuletynu informacyjnego), do przedkładania danych formularzy oraz do rozszerzania bazy danych poprzez operację dołączania. Funkcja pełniona przez metodę POST określana jest przez serwer i zazwyczaj jest uzależniona od URI.
· PUT — żąda, aby jednostka załączona w żądaniu została zapamiętana pod URI, do którego zostało zgłoszone żądanie. Jeżeli dany zasób wspomniany w URI już istnieje, to przesyłaną jednostkę uznaje się za wersję zmodyfikowaną. Jeżeli URI nie wskazuje na istniejący zasób, a żądający użytkownik może zdefiniować URI jako nowy zasób, to zasób jest tworzony na serwerze.
· DELETE — żąda, aby serwer usunął zasób zidentyfikowany przez URI.
· TRACE — wywołuje zdalną pętlę zwrotną komunikatu żądania. Ostateczny odbiorca żądania odbija otrzymany komunikat z powrotem do klienta. TRACE pozwala klientowi zobaczyć co jest odbierane na drugim końcu łańcucha żądania. Informacja ta może być wykorzystywana do testowania, lub znajdywania uszkodzeń.
· CONNECT — nazwa metody zarezerwowana do wykorzystywania wraz z proxy, który może dynamicznie przełączyć się na pełnienie funkcji tunelu, przy użyciu, na przykład, tunelowania z wykorzystaniem warstwy zabezpieczeń łączy (SSL). Proxy to program pośredniczący, pełniący zarówno funkcję serwera, jak i klienta, w celu zgłaszania żądań w imieniu innych klientów.