Protokół TFTP, zdefiniowany w specyfikacji RFC uaktualnianej przez RFC 1783, 1785, 2347 oraz 2349, jest względnie prostym protokołem wykorzystywanym do przesyłania plików, które są (zazwyczaj) małe i nie wymagają wiele fragmentacji. Jest on implementowany na protokole UDP, chociaż jego definicja nie wyklucza stosowania innych protokołów datagramów. Jest on pozbawiony większości funkcji protokołu FTP — na przykład nie może wyświetlać katalogów, ani uwierzytelniać użytkowników — a jego jedynym zadaniem jest odczytywanie plików z komputera zdalnego i transmitowanie do niego plików. Protokół TFTP jest przeważnie wykorzystywany przez aplikacje poczty elektronicznej.
Przesył TFTP rozpoczyna się od żądania odczytu lub zapisu pliku, które żąda również połączenia. Plik wysyłany jest w blokach o stałej długości 512 bajtów. Każdy z pakietów musi być potwierdzony przez pakiet potwierdzający, zanim będzie mógł zostać wysłany następny pakiet. Pakiet danych mniejszy niż 512 bajtów wskazuje zakończenie przesyłu. Jeżeli jakiś pakiet ulegnie zagubieniu, to u planowanego odbiorcy następuje przeterminowanie, a ten następnie żąda transmisji zagubionego pakietu. Pakiet retransmitowany w tym przypadku, to ostatni pakiet poprzedniej transmisji, więc nadawca musi zachować do retransmisji tylko jeden pakiet. Poprzednie potwierdzenia gwarantują, że pakiety uprzednio wysłane zostały otrzymane.