Protokół HTTP w wersji 1.1, opisany w dokumencie RFC 2068, jest faktycznym standardem przesyłu dokumentów WWW. Protokół ten jest ogólny i bezpaństwowy, i został zaprojektowany w taki sposób, aby był rozszerzalny do prawie każdego formatu dokumentu. Działa on poprzez połączenia protokołu TCP, zazwyczaj wykorzystując port 80, chociaż można określić inny port (na przykład 8080). Po ustanowieniu połączenia, klient transmituje do serwera komunikat żądania, a ten wysyła odpowiedź. Protokół HTTP jest zazwyczaj wykorzystywany przez takie aplikacje, jak przeglądarki.
Najprostszą funkcją, lub metodą, protokołu HTTP jest GET, która pobiera informacje zapamiętane w witrynie WWW, lub na serwerze WWW. Jednak systemy informacyjne o pełnych możliwościach wymagają szerszego zestawu funkcji, łącznie z wyszukiwaniem, uaktualnianiem oraz przypisami. Protokół HTTP zapewnia zestaw metod sygnalizujących cel danego żądania. Wykorzystuje on ujednolicony identyfikator zasobów (URI) albo jako ujednolicony lokalizator zasobów (URL), albo jako ujednoliconą nazwę zasobów (URN), aby wskazać zasób, wobec którego ma zostać zastosowana metoda. Komunikaty są przekazywane w formacie podobnym do tego, który wykorzystuje poczta internetowa, zdefiniowanym przez standard uniwersalnych rozszerzeń internetowej poczty elektronicznej (MIME) — odwołaj się do dokumentów RFC od 2045 do 2049.
Protokół HTTP jest również używany do komunikacji pomiędzy agentami użytkownika a bramami do innych systemów internetowych, łącznie z tymi, które są obsługiwane przez protokoły SMTP, NNTP oraz FTP. W ten sposób umożliwia on podstawowy dostęp hipermedialny do zasobów dostępnych z różnorodnych aplikacji.