AXFR nie jest wydajnym środkiem propagowania zmian dokonanych w strefie, ponieważ dokonuje transferu całego pliku strefy. IXFR dokonuje transferu samych tylko zmian w informacji strefy i w związku z tym, jest mechanizmem bardziej wydajnym. IXFR, zdefiniowany w specyfikacji RFC 1995, jest implementowany w DNS systemu Windows 2000. Działa on w następujący sposób:
1. Klient IXFR inicjuje transfer strefy wysyłając komunikat IXFR, zawierający w rekordzie SOA numer seryjny jego kopii strefy.
2. Serwer IXFR, który odpowie na żądanie IXFR, zapamiętuje rekord najnowszej wersji strefy oraz pliki zawierające różnice pomiędzy tą kopią a kilkoma starszymi wersjami. Z przyczyn wydajnościowych, jedynie pewna ograniczona liczba niedawnych zmian dokonanych w strefie jest trzymana na serwerze. Kiedy zostanie otrzymane żądanie IXFR mające starszy numer seryjny, to serwer IXFR wysyła tylko te zmiany, które są wymagane, aby wersja klienta IXFR stała się aktualna.
Pełny transfer strefy może być implementowany w następujących przypadkach:
· liczba zmian jest większa niż liczba rekordów w całej strefie;
· numer seryjny klienta jest niższy niż ten, który znajduje się na serwerze jako jego najstarszy rekord zmian;
· serwer nazw, który odpowiada na żądanie IXFR, nie rozpoznaje typu kwerendy (to znaczy serwer nie jest serwerem IXFR). W takim wypadku klient IXFR automatycznie inicjuje AXFR.