W sieci systemu Windows 2000 serwer DHCP może być kontrolerem domeny (DC), serwerem członkowskim, lub serwerem samodzielnego zespołu (dla sieci równorzędnych). W środowisku mieszanym Microsoft zaleca uaktualnienie systemów wszystkich serwerów do systemu Windows 2000 przed wdrożeniem protokołu DHCP systemu Windows 2000. Serwer musi mieć statyczną konfigurację IP i musi mieć zainstalowany, autoryzowany i skonfigurowany protokół DHCP.
Zainstalowanie protokołu DHCP automatycznie instaluje narzędzie przystawki MMC protokołu DHCP (określane niekiedy jako Menedżer protokołu DHCP). Jeżeli dana domena ma więcej niż jeden serwer DHCP, to każdy z nich jest autoryzowany w usłudze Active Directory i dodawany do konsoli protokołu DHCP, aby całą konfigurację DHCP można było kontrolować z jednego serwera. Serwer DHCP utrzymuje również bazę danych służącą do zarządzania przydziałem adresów IP oraz innych parametrów konfiguracji.
W skład parametrów konfiguracji protokołu TCP/IP, które można przydzielać dynamicznie za pomocą DHCP, wchodzą:
· Adresy IP dla każdej karty sieciowej w komputerze klienckim.
· Maski podsieci.
· Bramy. Dla celów wykrywania martwych bram można określić więcej niż jedną bramę.
· Dodatkowe parametry konfiguracji, jak adresy IP dla serwerów DNS, czy WINS.
· Opcje. Większość opcji jest wstępnie zdefiniowanych przez dokument RFC 2132, ale serwer protokołu DHCP pozwala definiować i dodawać własne opcje.